Terugblik na 15 maanden
Quetzaltenango, 20 augustus 2002 (door M)

De afgelopen drie maanden werden gedomineerd door ons verblijf in Mexico. Hoewel we vantevoren dachten dat het een doorreis-land-op-weg-naar-Midden Amerika zou worden, zijn we er twee volle maanden geweest.
Vanaf de eerste dag in Mexico kregen we weer het echte reizigersgevoel toen we met een flinke rugzak om op zoek gingen naar een hotel. Dat was toch even iets anders dan cruisen in een huurauto zoals we vlak daarvoor nog deden in de Verenigde Staten en op Curaçao. Na een vakantie vijf jaar geleden vonden we Mexico opnieuw een uitermate relaxed land om in te reizen. In bepaalde opzichten deed Mexico ons denken aan Thailand: de vrij luxueuze bussen, de goede wegen, de vriendelijke mensen en het lekkere eten.
Toch schrokken we een beetje van onze reaktie op de eerste hotelkamers die we bekeken. Alles vonden we duf, benauwd, klein. 'Zouden we dan nu het punt bereikt hebben dat we genoeg hebben van het reizen?', vroegen we ons af. Van meerdere reizigers die we onderweg tegenkwamen hoorden we dat zij bij een (eerdere) lange reis op een gegeven moment niks meer leuk vonden en zelfs naar huis wilden. Twee dagen later zaten we weer in het juiste ritme en was die gedachte absoluut verleden tijd.

In geen van de plaatsen ten noorden van Mexico-City kwamen we buitenlandse reizigers tegen. Zo anders dan in Azië, waar zelfs op de meest afgelegen plekken vaak een westerse toerist opdook. Het was pas in Zuid-Mexico dat we andere lang-onderweg-zijnde-reizigers tegenkwamen. Hoewel we de twee Schotten niet eerder ontmoet hadden, was een middag te kort voor het ophalen van gezamenlijke herinneringen. Het was ook in Zuid-Mexico dat we opnieuw het huiselijke leven oppakten. Tijdens onze eerste week Spaanse les verbleven we bij een Mexicaans gezin en nu in Guatemala gaan we zelfs al onze derde familiaire week in. Het volgen van les en het wonen bij families zorgt voor het eerst in onze reis voor een heel vast ritme met maar liefst vier verplichtingen per dag: een aantal uren les en drie maaltijden.

In de tweede week van juli ontvingen we het positieve bericht van de makelaar dat er -weliswaar voor een hele korte periode- opnieuw huurders waren gevonden voor ons huis. Nog even niet zelf de hypotheek hoeven op te brengen betekent dat we iets langer weg kunnen blijven...... Bij het schrijven van de vorige terugblik had ik het over een terugkeer eind oktober, nu gaan we uit van eind november! Dat betekent dat we vanaf nu nog zo'n 100 dagen te gaan hebben. Na 15 maanden reizen voelt dat aan als een lang weekend....... Aan de andere kant, bij mijn vorige werkgever zouden dat de vakantiedagen van vier jaar werken zijn......!
Een maand extra hebben betekende dat we weer flink zijn gaan mijmeren over mogelijke bestemmingen. Cuba, Jamaica, Ecuador, het kwam allemaal aan bod. Maar omdat er ook in Midden Amerika nog zoveel te zien is en omdat we daar toch al zitten, hebben we besloten de extra tijd in dit deel van de wereld door te brengen. Genoeg mogelijkheden: Honduras, Nicaragua, El Salvador...... we zien nog wel. En er is een grote kans dat we onze lange reis besluiten op Curaçao. Voor vertrek was er al sprake van dat we dat zouden doen en ook al hebben we er onderweg al een bezoekje gebracht, het lijkt ons een mooie afsluiting.

Ik heb nog geprobeerd Pok over te halen ook de maand december weg te blijven -'een nieuwe start in Nederland in het nieuwe jaar' vond ik zelf wel aardig klinken- maar hij heeft zich inmiddels ingesteld om eind november terug te zijn. Eigenlijk wil hij ook niet langer reizen..... Hij heeft allerlei plannen die hij graag wil gaan uitvoeren en ziet daar nu al een beetje naar uit. Het einde is dus echt in zicht. Definitief eind november.
Zelf zie ik nog altijd niet uit naar het leven in Nederland, maar ben al weer meer gewend aan het idee dat er een terugkeerdatum in zicht is. Veel meer dan een paar maanden geleden zie ik nu ook weer de voordelen die het Nederlandse leven te bieden heeft. Vrienden en familie ontmoeten, theaterbezoek, winkelen en zeker ook simpeler zaken zoals een cd'tje opzetten. En niet te vergeten alle foto's van de reis bekijken en er leuke albums van maken. Daar is de winter toch de perfecte tijd voor, zoals een vriendin me hielp herinneren. Ik zal er zeker een winter voor nodig hebben. Misschien komt het ook wel door ons huidige verblijf in een veel westerser wereld dat ik anders aankijk tegen de onvermijdelijke terugkeer. Sinds lange tijd zijn we in mooie musea en in het theater geweest. Na 11 maanden niet meer geweten te hebben wat het aanbod was op het gebied van films, zijn we inmiddels weer helemaal bij. Vrijwel iedere bioscoop in Mexico is door ons bezocht. We hebben het idee dat veel (Amerikaanse) films eerder hier dan in Nederland beschikbaar zijn. We lopen dus voor! Nog een reden om nog even niet terug te keren!

Ter afsluiting nog wat statistische gegevens over de afgelopen 15 maanden. We hebben in 843 uur 37.531 kilometer over land en water afgelegd. De kosten hiervan bedroegen EUR 1.450 per persoon. Klik hier voor een overzicht van de totale kosten van onze reis.

NB. Na 20 augustus, de dag waarop ik terugblikte, is er toch weer wat veranderd wat betreft de datum van terugkeer........ En ik heb er Pok niet eens de duimschroeven voor hoeven aan te draaien..........

Terug naar boven

Terugblik na 12 maanden
Curaçao, 20 mei 2002 (door M)

De afgelopen vier maanden kenden één dieptepunt en vooral vele hoogtepunten. Geen wonder, nog tweemaal vierden we een nieuwjaar; het Chinese in februari waarbij vuurwerk ervoor zorgde dat de boze geesten van ons wegbleven en in april het Laotiaanse nieuwjaar waarbij het vele water waarmee we telkens nat gegooid werden voor veel geluk moest zorgen.
Dat geluk hadden we in maart even niet. We zaten nog in China, toen we bericht kregen van de makelaar dat de huurders ons huis vroegtijdig wilden verlaten. En dat terwijl wij juist hoopten dat de huurders het contract zouden verlengen en wij langer konden reizen. Een grote domper op de feestvreugde dus. Zelf de hypotheek moeten opbrengen betekent immers een flinke hap uit het reisbudget. (Dat reisbudget slinkte overigens in Azië minder dan verwacht, zie overzicht)
De wetenschap dat er een definitieve datum van terugkeer naar Nederland in zicht kwam benauwde me. Natuurlijk zou het heel erg leuk zijn familie, vrienden en bekenden weer eens te zien en uren achter elkaar te kunnen kletsen in plaats van te emailen. Maar buiten dat keek en kijk ik absoluut niet uit naar het leven in Nederland. Een leven waarin weer zoveel 'moeten' zal zitten. En ook al heb ik me voorgenomen het anders aan te pakken dan voorheen, ik besef dat zodra wij allebei weer een baan hebben een bepaald patroon niet te vermijden zal zijn. Natuurlijk weet ik dat er heel veel positieve kanten aan zitten, maar de negatieve aspecten hebben vooralsnog de overhand in mijn gedachten. Een baan, ook al zoiets. Heel af en toe praten Pok en ik over wat we hierna gaan doen en hij heeft daar al vrij duidelijke ideeën over, maar ik...... ik maak me schuldig aan struisvogelpolitiek en zeg al snel 'dat zie ik nog wel'. Kortom, half maart was ik nog niet toe aan een terugkeer naar Nederland. Na een avondje in mineur kwamen we tot de conclusie dat we ons reisavontuur in ieder geval op een ander continent wilden beëindigen. We hadden nog even om erover na te denken, want eerst was er een 'verplichting' in Noord-Laos.
Op 28 maart ontmoetten we José, met wie we destijds van Tibet naar Nepal zijn gereisd, in Huay Xai aan de grens met Thailand. Behalve een flinke dosis energie en gezelligheid had ze ook oude kaas bij zich. Hoewel we van mening zijn niet echt iets uit Nederland te missen, liet de kaas zich wel erg goed smaken!
Ruim drie weken hebben we gezamenlijk door Noord-Laos gereisd en daar ook mijn verjaardag gevierd. Door de cadeautjes die José mee had gebracht uit Nederland werd het een echte verjaardag. Jammer alleen dat niet alle kaarsjes op de taart pasten, wat meer zegt over de grootte van de taartpunt dan over mijn leeftijd...
Inmiddels waren de plannen gesmeed. Na 11 maanden reizen in Azië wilden we eerst een maandje vakantie gaan vieren bij vrienden en bekenden die buiten Nederland wonen. De tickets waren snel geboekt. Maar het leek wel of Azië ons niet wilde laten gaan. Hoe moeilijk het was om Bangkok uit te komen kun je hier lezen. Uiteindelijk kwamen we toch nog in San Francisco waar we tot onze verbazing genoten van het huiselijke leven bij Jennie en Todd. We kwamen het huis zelfs bijna niet uit! Het was bij hun dat we na een jaar weer eens op de weegschaal gingen staan. Er werd bevestigd wat we al vermoeden, we waren allebei afgevallen, Pok zelfs 10 kilo! Terug zijn in de westerse wereld had als bijkomend voordeel dat overal kleding in onze maat wordt verkocht. En sommige kledingstukken waren toch wel erg duidelijk aan vervanging toe. Met een nieuwe lange broek in de rugzak namen we het vliegtuig naar Miami. Daar zagen we hoe Saskia met Carlos trouwde op het strand van Miami Beach.
Als klap op de vuurpijl vlogen we naar Curaçao, het eiland waar ik geboren en opgegroeid ben. Ook hier genieten we van de luxe die het leven ons biedt, met onder andere een huurauto en een wasmachine die 24 uur per dag tot onze beschikking staat. We hoeven zelfs ons bed niet op te maken want bij Nancy, waar we in huis zitten, komt vijf keer per week de hulp. En eindelijk kunnen we onze Thaise kookkunsten, opgedaan tijdens een kookcursus, in de praktijk brengen. Toch wel even onwennig om na een jaar niet in de keuken gestaan te hebben en alleen maar uit eten te zijn geweest weer in potten en pannen te roeren. Ook is het heerlijk om vrienden van vroeger te ontmoeten en te spreken. Hoewel we nog steeds onderweg zijn, ben ik toch even thuis.
En daar zitten we dan, op de dag van ons jubileum. Net nog naar de film geweest en nu, op een terras aan het strand, klinken we met een tropische cocktail in de hand op het afgelopen jaar. Onze 'doelen' hebben we in ieder geval bereikt: Iran en Laos stonden bovenaan ons wensenlijstje. Twee totaal verschillende landen met allebei een zo eigen cultuur, voor een groot deel bepaald door totaal verschillende godsdiensten, de islam en het buddhisme. Met als overeenkomst dat wij ons in beide landen zeer welkom voelden. En dat gevoel hadden we in vrijwel alle landen. Zelfs in China, waar we vantevoren zoveel negatiefs over hoorden, dat we ons afvroegen of we daar nou wel naar toe moesten gaan. De eerste maand beviel zo goed dat we later, toen we weer in de buurt van dat gigantische land waren, nogmaals de grens met China overstaken. Door in verschillende delen van China te zijn geweest hebben we kunnen ervaren hoe groot het verschil in ontwikkeling is. Het was verrassend dat men in Zuid-China meer open staat voor het vreemde en veel bezig is met het leren en praktiseren van de Engelse taal. Ook in de overige landen, Turkije, Pakistan, Tibet, Nepal, en Thailand hebben we voornamelijk goede ervaringen opgedaan en hebben we het heel erg naar onze zin gehad. In alle landen hebben we vele bijzondere en aardige mensen ontmoet. Mensen die we waarschijnlijk nooit meer zullen zien, behalve wanneer wij ze opnieuw zouden opzoeken want zij hebben de middelen en mogelijkheden niet om naar ons toe te komen. Ook ontmoetten we leuke en gezellige reizigers waarmee het contact wel veel makkelijker te onderhouden is.
Wat zeker ook invloed heeft gehad op ons reisplezier is onze gezondheid. Daar hebben we niets over te klagen. Buiten een verkoudheidje, dat we in Nederland ook wel gehad zouden hebben, is ons niets overkomen. Zelfs de imodiumpillen zijn vrijwel onaangetast gebleven.
En het is nog niet voorbij. Hoewel vantevoren een jaar lang reizen bijna oneindig en zeker voldoende leek, denken we daar nu heel anders over. We hebben momenteel ook het gevoel dat ons reisavontuur niet af is. Daarom plakken we er nog vijf maanden aan. Vijf maanden van reizen door Midden-Amerika en vijf maanden waarin we ons geestelijk een beetje kunnen voorbereiden op de onvermijdelijke terugkeer. Op het programma staat eerst Mexico en dan verder afzakken naar het zuiden. We hebben nog geen idee waar in Midden-Amerika we zullen eindigen. Net zoals een jaar geleden beginnen we nu ook het tweede deel van onze reis met een totaal gevoel van vrijheid: een startpunt en verder zien we wel. Heerlijk! We houden jullie op de hoogte.

Ter afsluiting nog wat statistische gegevens over de afgelopen twaalf maanden.
Afgelegd over land en water: 30.068 km in 720 uur.
Kosten per persoon: 939 euro.
Afgelegd door de lucht: 28.450 km in 32 uur
Kosten per persoon: 1.635 euro.

Terug naar boven

Een terugblik na acht maanden
Savannakhet (Laos), 20 januari 2002 (door Rob)

Op het moment dat we dit schrijven zijn we alweer acht maanden onderweg. Wat vliegt de tijd! Tot nog toe is onze reis voorspoedig verlopen en we hebben het nog steeds prima naar onze zin. Van reismoeheid of verzadiging is zeker nog geen sprake. Dit komt wellicht mede doordat wij de batterijen weer aardig hebben kunnen opladen in Nepal en Thailand.
Ook over onze gezondheid hebben we niet te klagen. Wel heeft M in Nepal last gehad van optrekkend tandvlees, waarschijnlijk als gevolg van een bacterie. Een antibioticakuurtje heeft dit verschijnsel een halt toe geroepen. Zelf ontdekte ik in Thailand een teek in mijn onderbuik die ik makkelijk heb kunnen verwijderen zonder verdere gevolgen.
Omdat Laos en Zuid-China malariagebieden zijn, slikken we alweer een paar weken malarone, een vrij nieuw malariaprofylaxe. Tot op dit moment hebben we geen last van bijwerkingen. Wel waren we de eerste dagen dat we hiermee begonnen erg slaperig. Dit kan een gevolg zijn, maar kan net zo goed puur toeval zijn geweest.

De plannen van onze ouders om een paar weken met ons mee te reizen door Thailand leken door de oorlog in Afghanistan in het water te vallen. Het heeft ons heel wat overredingskracht gekost om hen ervan te overtuigen dat het in Azie echt veilig was. Uiteindelijk gingen zij om. Toen kwam de volgende hobbel, het boeken van de vlucht. Hoewel er op grote schaal werd geannuleerd bleek bestemming Bangkok meer in trek dan ooit. In Kathmandu ontvingen we het verlossende emailtje dat er na lang zoeken een vlucht was geboekt. De volgende bestemming voor ons werd hiermee definitief.

Mijn verjaardag op twee november zal ik ook niet snel vergeten. Met José en Christian, reisvrienden uit Tibet, zijn we eerst taart gaan eten bij Snowman.
's Avonds hadden we met een aantal mensen, die wij kennen uit Tibet, afgesproken bij een cocktailbar. Met hetzelfde groepje zijn we vervolgens gaan eten bij een Thais restaurant in Thamel. De grote verrassing van de avond was een door M geregelde taart met opschrift (zie foto).

Op 20 november, precies zes maanden na vertrek, kregen wij van onze zaakwaarnemer te horen dat onze huurders gebruik hebben gemaakt van hun optie om nog eens zes maanden te huren. Calamiteiten voorbehouden kunnen wij onze lange reis, in ieder geval in financieel opzicht, dus nog een tijdje voortzetten.

Terwijl het in Nederland sneeuwde hebben wij met onze ouders de kerstdagen doorgebracht op het zonnige eiland Ko Chang. Hoe dit voor ons is verlopen kun je hier lezen. Met oud en nieuw waren wij in het broeierige Bangkok. Ook dit was een uiterst bijzondere ervaring. Naar goed Thais gebruik vierden wij niet de overgang van 2001 naar 2002 maar die van 2544 naar 2545! Met een aantal mensen die wij op Ko Chang hadden ontmoet zouden wij deze bijzondere gebeurtenis gaan vieren. Geveld door ziekte zijn zij niet komen opdagen waarop M en ik naar 'Sexy Nights' zijn gegaan. Een in Bangkok wonende en werkende Canadees had ons deze gelegenheid, direct onder de expressway, aan de hand gedaan. De bar wordt voornamelijk bezocht door expats met hun supermooie Thaise vriendinnetjes (geen ombouwtjes!). Aan de manier waarop zij de keu vasthouden kun je goed merken dat ze echte kroegtijgertjes zijn. Desalniettemin was het een genot om van de pooltafel gespeeld te worden door zo'n dame.

Ook bij het thuisfront is het een en ander gebeurt. Van een aantal vrienden hebben wij via email vernomen dat zij of hun partner ofwel in blijde verwachting zijn ofwel een gezonde baby ter wereld hebben gebracht. Nogmaals gefeliciteerd hiermee en blijf ons op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen! Internet is wat dat betreft een waanzinnig mooi medium. Ook de broer van M en zijn vrouw hebben een kleintje gekregen. Het was heel leuk om in Kathmandu via de poste restante echte foto's van ons nieuwe nichtje te ontvangen.

De plannen voor de komende maanden zijn als volgt. Eind januari 2002 willen we terug naar China (tot dan hebben we nog een geldig visum) waar we vooral het zuiden willen verkennen. Na China is het plan om terug te gaan naar Laos en Thailand. Daarna zien we wel weer verder.
Voor de statistici onder ons: de afgelopen acht maanden hebben wij in totaal 20.653 kilometer in 443 uur over land en inmiddels ook water afgelegd. Dit heeft ons per persoon een luttele 674 euro gekost.

Terug naar boven

Terug naar boven