Ruwe bolster blanke pit
Miami, 11 mei 2002 (door M)

'Oh nee', roept Pok, nadat hij de deur van de auto heeft dichtgeslagen. Ik kijk verschrikt om, maar kan zo op het eerste gezicht niet ontdekken wat er aan de hand is. Hij zwaait met de autosleutel en stamelt 'de sleutel'. Dan snap ik het. Om hem niet te verliezen hadden we de sleutel van het hotel vastgemaakt aan die van de auto. Doordat de auto niet helemaal in orde was, zijn we vanmiddag teruggegaan naar het verhuurbedrijf en hebben we een andere auto meegekregen. Bij het inruilen is natuurlijk ook de bijbehorende autosleutel ingeleverd. Met onze hotelsleutel daaraan vast...... Verder

Ruwe bolster blanke pit
Miami, 11 mei 2002 (door M)

'Oh nee', roept Pok, nadat hij de deur van de auto heeft dichtgeslagen. Ik kijk verschrikt om, maar kan zo op het eerste gezicht niet ontdekken wat er aan de hand is. Hij zwaait met de autosleutel en stamelt 'de sleutel'. Dan snap ik het. Om hem niet te verliezen hadden we de sleutel van het hotel vastgemaakt aan die van de auto. Doordat de auto niet helemaal in orde was, zijn we vanmiddag teruggegaan naar het verhuurbedrijf en hebben we een andere auto meegekregen. Bij het inruilen is natuurlijk ook de bijbehorende autosleutel ingeleverd. Met onze hotelsleutel daaraan vast......

Het is al tien uur 's avonds. Het goedkope hotelletje heeft geen permanent bezette receptie en is nu dan ook gesloten. Het nummer dat gebeld mag worden in geval van nood -en dat is dit wel, lijkt ons zo- geeft geen gehoor. We weten dat het kantoor van het autoverhuurbedrijf tot 18.00 uur open is, daar naartoe gaan heeft dus geen enkele zin. Hoewel we er niks van verwachten bellen we naar het filiaal op de luchthaven. Zij raden ons aan om ons morgenochtend om 08.00 uur te melden bij het plaatselijke kantoor. We zouden natuurlijk naar een van de vele andere hotels op Miami Beach kunnen rijden, een kamer boeken en inderdaad morgenochtend de boel regelen. Maar, en daarom hebben we nu een groot probleem, morgenochtend moeten we al om 07.00 uur op het vliegveld zijn om in te checken op de vlucht naar onze volgende bestemming. En dan toch het liefst met al onze bagage, die nu in een niet te openen hotelkamer staat.
Ten einde raad kloppen we aan bij de kamer vlak boven de receptie in de hoop dat daar de eigenaar woont. Vanachter de deur, die op niet meer dan een kier wordt open gezet, klinkt wat gegrom. 'Do you work in this hotel?' vraagt Pok vriendelijk. 'No, I live here, just like you', snauwt een rauwe mannenstem. Het is een wat vreemd hotel. Dat er ook kamers/appartementen permanent verhuurd worden, verbaast ons niks. Ondanks de onvriendelijke en afwijzende toon van achter de deur legt Pok uit wat er aan de hand is en vraagt hij de bewoner of hij misschien weet wie ons verder kan helpen. De man, een latino van begin 40, haalt zijn buurman erbij die ons aanraadt bij de schoonmaakster aan te kloppen. Zij zou een masterkey bezitten en woont aan de achterkant van het complex. Helaas, het door de heren aangewezen appartement wordt niet bewoond door de schoonmaakster. En het appartement waar de eigenaar zou wonen -we twijfelen toch een beetje of de heren dat wel bij het rechte eind hebben- daar is duidelijk niemand thuis.
Tegen beter weten in proberen we of de deur van onze kamer toevallig niet op slot is. Ook het raam zit goed dicht, maar ik weet dat shutters (zie foto) vaak toch te openen zijn. Met een grote veiligheidsspeld probeer ik tussen één van de glazen ruitjes beweging te krijgen. Ondertussen probeert Pok, als een echte Sonny Crockett (Miami Vice), met een andere veiligheidsspeld (wat ik al niet in mijn tas heb zitten!) in het slot te morrelen. We kunnen gelukkig nog om de situatie en vooral om onszelf lachen. Dan komt onze latino met een groot slagersmes naar buiten. Vanachter de gordijnen heeft hij ons gadegeslagen en al snel geconcludeerd dat wij prutsers zijn op dit gebied. 'You have to start with the bottom one', zegt hij tegen mij met zijn doorleefde stem, op een toon alsof ik een lang geleden geleerd lesje vergeten ben. Hij plaatst het mes tussen de shutter en de houder en in een mum van tijd is de eerste ruit er al uit. 'I think you need three, huh', volgt er, en ik maak daar uit op dat ik straks door het gat de kamer in mag duiken. Voor de tweede en derde ruit is het mes al niet eens meer nodig. Behendig worden ze uit de houders gehaald. Achter de shutters zit een metalen muskietennet, dat de man flink verbuigt. Meteen wringt hij zichzelf door de opening naar binnen. Even later komt hij door de deur naar buiten gestapt. Lang leve de deuren die je zonder sleutel van binnen uit op slot doet! Wij beginnen de man direct te bedanken, maar daar heeft hij nog geen tijd voor. Eerst de ruiten terug plaatsen. Hij vertelt dat hij pas één dag in het complex woont en wil duidelijk geen problemen met de huisbaas. Uit beleefdheid vragen we of de man wat wil drinken -de gare kamer heeft wél een kitchenette met koelkast- maar hij bedankt totdat Pok hem een biertje aanbiedt. Dat heeft toch wel zijn interesse. Zittend aan het tafeltje in onze kamer vertelt hij zijn levensverhaal.
George, zoals hij zich voorstelt, komt oorspronkelijk van Cuba. Op zijn zestiende zat hij al vast als politiek gevangene, naar eigen zeggen. Als politiek vluchteling is hij 5 jaar later naar de V.S. gekomen. Hij is getrouwd geweest -het was niet de juiste vrouw voor hem- en heeft vier kinderen, overigens had hij er ook al eentje op Cuba. Ook in de V.S heeft hij gezeten, 7 jaar maar liefst, omdat hij had gedeald. Het is al weer een jaar geleden dat hij vrij gekomen is, en hij verzekert ons dat hij dat vooral zo wil houden. Tegenwoordig verdient hij zijn brood met de op- en verkoop van auto's. Toen hij Pok voor het hotel zag lopen en hij vervolgens bij hem aanklopte, was hij bang dat het politie was. En daar wil hij niks mee te maken hebben. Dan pakt hij z'n biertje en zegt dat hij ons niet langer tot last wil zijn. We verzekeren hem juist heel blij met hem te zijn en vooral met wat hij voor ons gedaan heeft. Hij wil nog weten waar wij vandaan komen. Nederland zegt hem niks, maar als we dat verduidelijken met 'the country of Heineken' zien we een blik van herkenning. 'Heineken is my favourite beer', krijgen we te horen. En dan wil hij toch echt terug naar zijn appartement.
Het loopt tegen middernacht. Hoog tijd om de rugzakken in te pakken.

Terug naar boven