Gevangen in Bangkok
Bangkok, 2 mei 2002 (door Rob)

Als we na een busrit van een uur op het vliegveld van Bangkok aankomen, is de incheckbalie van Eva Air nog onbemand. Volgens de mensen van de informatiestand wordt pas twee uur voor vertrek begonnen met inchecken. We hebben daardoor nog alle tijd om ons op te frissen en onze bezwete t-shirts te verruilen voor schone. Als ook de 'economy' balie is bemand zijn wij de eerste die onze rugzakken op de band leggen. Dan begint onze nachtmerrie.

Nadat de vriendelijke dame vertwijfeld een paar minuten door onze paspoorten heeft gebladerd, vraagt ze ons het visum voor de Verenigde Staten aan te wijzen. Glimlachend vertellen wij haar dat we uit Nederland komen, en Nederlanders hebben geen visum nodig. Of we dan kunnen aantonen dat we Amerika weer binnen dertig dagen zullen verlaten. Dit is ons nog nooit gevraagd. We vertellen haar dat we over land verder willen trekken naar Mexico. Hierop fronst zij haar wenkbrouwen. Ze weet er duidelijk geen raad mee. Ze lost het op door ons naar haar supervisor te sturen, een paar balies verder.
De supervisor is een forse man van een jaar of veertig. Hij vertelt ons opnieuw het hele verhaal. Geen visum en ook geen aantoonbaar bewijs dat we de Verenigde Staten weer gaan verlaten binnen dertig dagen.....dan kunnen wij u helaas niet laten inchecken. Om zijn verhaal kracht bij te zetten draait hij het nummer van iemand bij de ambassade van de VS in Bangkok en geeft mij vervolgens de hoorn. De man, een welbespraakte Amerikaan, verklaart dat de luchtvaartmaatschappij zich er van moet vergewissen dat passagiers de Verenigde Staten binnen de gestelde termijn weer zullen verlaten. Doen zij dit niet en de desbetreffende passagier wordt de toegang tot het land geweigerd, dan krijgen zij een boete aan hun broek. Het wordt mij gaandeweg duidelijk dat wij zonder visum en met slechts een enkeltje op zak dus niet erg sterk staan. We hopen de situatie te redden door te melden dat we wel degelijk beschikken over een ticket naar een bestemming buiten de Verenigde Staten. Via internet hebben we namelijk een retourtje Miami-Curacao geboekt. Alvorens naar Mexico te gaan willen wij daar een paar vrienden en bekenden opzoeken. De tickets zijn naar het adres van onze vrienden in San Francisco opgestuurd. We proberen de supervisor zover te krijgen om mee te gaan naar een internetgelegenheid op het vliegveld om hem de bevestiging van deze tickets te laten zien, maar de man weigert. Wij worden ongeduldig en de adrenaline begint zich meester te maken van ons lichaam. Voor de zoveelste maal leggen we de situatie uit aan de supervisor die inmiddels duidelijk met andere zaken bezig is. Om van het gezeur af te zijn komt hij met de volgende oplossing. Als onze vrienden in San Francisco nu meteen zouden bellen met het lokale kantoor van Eva Air en daar bevestigen dat zij tickets hebben op onze naam, dan zou hij ons mee laten gaan. Als een speer rennen we naar het telecomcentrum. Met kloppend hart draai ik het nummer van onze vrienden, waarbij ik me realiseer dat het op dit moment daar 01.00 uur 's nachts is. Nadat we na duizend excuses voor het uit hun bed bellen de situatie hebben uitgelegd en het telefoonnummer van Eva Air hebben doorgegeven, gaan we terug naar de man die ons lot in handen heeft. We kunnen niets meer doen dan wachten. De tijd vliegt voorbij en we worden steeds ongeduldiger. Na drie kwartier meldt de supervisor dat het telexbericht aangeeft dat Eva Air SF nog steeds geen telefoontje heeft ontvangen. Hierop besluit ik het betreffende nummer zelf te bellen. In plaats van een operator krijg ik een antwoordapparaat. Vloekend keer ik terug bij de supervisor. We zijn laaiend. Onze enige uitweg is geblokkeerd doordat we het verkeerde telefoonnummer hebben doorgekregen. De man kijkt ons verschrikt aan en zegt dat hij 'security' gaat bellen als we niet kalmeren. Al onze hoop op een goede afloop is nu verdwenen. Het is inmiddels 17.30 uur, de geplande vertrektijd van vlucht BR 202 naar San Francisco.
Teneergeslagen keren we terug naar downtown Bangkok. We kunnen maar niet geloven dat dit ons werkelijk is overkomen. Om een einde te maken aan onze depri-stemming besluiten we die avond een bioscoop op te zoeken. De animatiefilm 'Ice Age' blijkt een goede keuze.

De volgende ochtend staan we vroeg bij de ambassade van de VS. Nadat we alle formulieren hebben ingevuld stappen we het kantoortje binnen. De portier vraagt of we de visumfee al hebben betaald. 'Nee', is ons antwoord, 'maar we hebben dollars bij ons!' De man schudt zijn hoofd en vertelt ons dat dit alleen op het postkantoor kan worden betaald. Hier voegt hij aan toe dat het vandaag 1 mei is, dag van de arbeid, wat betekent dat deze gesloten is. We vragen hem of we met een medewerker van de ambassade kunnen overleggen. Hierop draait hij een nummer en geeft ons de hoorn. De dame die we aan de lijn hebben heeft eveneens weinig opbeurends te vertellen. De hele procedure kan twee dagen duren maar ook twee weken. Hier hebben we dus weinig aan. We besluiten om over te gaan naar plan B, het kopen van een extra ticket. We gaan terug naar het reisbureau waar we onze tickets Bangkok-San Francisco hebben gekocht. Het meisje dat ons daar had geholpen is zichtbaar verbaasd over onze verschijning. Nadat we haar het hele verhaal hebben uitgelegd gaat zij aan de slag. Als eerste moet natuurlijk geregeld worden dat we zo snel mogelijk weer op een vlucht naar San Francisco kunnen. Dat is zo in orde, we kunnen morgen weer mee met Eva Air. Maar dan komt het. Alle vluchten van de komende 30 dagen vanuit Amerika richting Bangkok zijn al volgeboekt. Dan bekijken we de mogelijkheid van het omzetten van ons enkeltje in een retourtje. Dit zou nog wel lukken maar dan krijgen we bij annulering van de terugvlucht, want dat is natuurlijk onze intentie als we eenmaal in Amerika zijn, slechts een schijntje terug. We vragen haar of het dan mogelijk is een vlucht te boeken van bijv. New York naar Amsterdam, zodat we een bewijs hebben Amerika te zullen verlaten.. Dit is wel mogelijk maar tegen een absurd hoog tarief. We zetten de financiële consequenties van deze mogelijkheid naast die van het retourtje Bangkok-San Francisco. Onder de streep blijkt het toch voordeliger te zijn om te kiezen voor de optie New York-Amsterdam. Dan komt de laatste hobbel. Omdat we morgenochtend vroeg vertrekken heeft het reisbureau niet meer de tijd om de tickets aan te maken. De enige manier om deze voor ons zo belangrijke documenten tijdig te bemachtigen is om ze zelf te gaan ophalen bij Singapore Airlines. Het is inmiddels al na vieren, het meisje van het reisbureau is uren voor ons bezig geweest, waardoor we nog een krap uur de tijd hebben. Gelukkig is het kantoor van deze luchtvaartmaatschappij snel te bereiken met de skytrain. De medewerkster daar vertelt ons bezorgd dat het volle tarief moet worden betaald en dat er geen korting mogelijk is. Het zou voor ons voordeliger zijn deze tickets in de Verenigde Staten te kopen. Als ook zij bevestigt dat de tickets geannuleerd kunnen worden, overhandigen we met plezier onze credit card.

De volgende ochtend staan we met kloppend hart opnieuw bij de incheckbalie van Eva Air. We weten dat we dit keer alle benodigde documenten bij ons hebben, maar zijn pas gerustgesteld als we de instapkaarten in handen hebben. Twee dagen later dan gepland komen we aan in San Francisco.

Terug naar boven