(Klik hier voor verhalen over West-China)

Rare jongens die Chinezen
(Mengla, 23 maart 2002, door Rob)

"Aaaaaaaaarchhhhhh.......spuhhh", zelfs na drie maanden China walgen wij nog iedere keer bij het horen van het geluid van iemand die zijn keel schraapt en vervolgens een flinke klodder op de grond deponeert. Nee, dit beeld zal ons nog lang heugen, maar er is meer! Verder...

Over de grote en de kleine boodschap
Jinghong, 20 maart 2002 (door M)

Alle baby's en peuters in China hebben een gat in hun broek, dat wil zeggen de naden van het kruis zijn niet vastgestikt, maar zo afgewerkt dat op die plek een opening ontstaat. Gewone onderbroeken of luiers worden niet gedragen maar de lange onderbroeken, die vrijwel nooit ontbreken, zijn op dezelfde wijze afgewerkt. De kleinsten van dit enorme land lopen in feite altijd in hun blote kont.Verder...

Chinees nieuwjaar
Kunming, 12 februari 2002 (door M)

Aan het eind van de middag is het ongelooflijk stil op de anders zo drukke wegen van Kunming. Een enkele bus rijdt z'n route en twee straatvegers hebben nog een klus te klaren. De meeste winkels en restaurants waar we langs lopen zijn gesloten. Dit is precies waar een Nederlander, die al meerdere jaren samen met zijn Chinese vrouw een restaurant in deze stad runt, ons voor gewaarschuwd had. Chinees nieuwjaar wordt vooral thuis gevierd. Gelukkig vinden we op deze oudejaarsavond nog wel een eettentje waar we terecht kunnen. Verder...

Lawaai op een boot
Yangshuo, 6 maart 2002 (door M)

Na zo'n anderhalf uur varen stevent de boot af op de linkeroever. Dit is zeker het punt waar de boot gaat keren, denk ik bij mezelf. Tot mijn grote verbazing wordt de loopplank uitgelegd. De 'boatlady', een forse Chinese met kort geknipt haar van midden 40, maakt drukke gebaren waaruit ik afleid dat we van boord moeten. De loopplank maakt een hoek van 45 graden ten opzichte van de boot en steekt voor een groot deel in het water. Mezelf kennende zijn dat te veel redenen om niet droog aan wal te komen. De overige passagiers lopen al door het gras. De boatlady wil ook mij daar blijkbaar heel graag hebben. Om haar gebaren kracht bij te zetten roept ze 'police, police'. Verder...

O'clock room
Kaili, 22 februari 2002 (door M)

Net wanneer ik heerlijk ontspannen op bed lig, gaat de telefoon. Een waterval van Chinese woorden daalt op me neer. Ik snap er helemaal niets van. Op het moment dat de persoon aan de andere kant van de lijn even pauzeert om adem te halen, neem ik mijn kans waar en zeg gauw 'wo fingbudong' (=ik versta u niet). Er volgt wat gestamel, dan een duidelijk 'sorry' en de verbinding wordt verbroken.
Niet veel later wordt er op de deur geklopt. Het is de piccolo van het hotel. Hij heeft me heel wat te vertellen. Ik herken aan zijn stem dat hij het was die net gebeld heeft. Blijkbaar hoopt hij dat ik wel Chinees versta als hij de boodschap persoonlijk brengt.Verder...

Gezelligheid onderweg
Kaili, 14 februari 2002 (door Rob)

We zitten in de trein van Guiyang naar Kaili, een plaatsje in het zuidoosten van de provincie Guizhou. Voor het eerst in China hebben we 'hard seats' genomen die overigens comfortabeler zijn dan de benaming doet vermoeden. Desalniettemin is mijn lichaam na twee uur onderweg te zijn toe aan wat beweging. Ik loop in de richting van de volgende coupe waar luide muziek vandaan komt.Verder...

Onze verhalen opgedaan in West-China kun je hier lezen

Rare jongens die Chinezen
(Mengla, 23 maart 2002, door Rob)

"Aaaaaaaaarchhhhhh.......spuhhh", zelfs na drie maanden China walgen wij nog iedere keer bij het horen van het geluid van iemand die zijn keel schraapt en vervolgens een flinke klodder op de grond deponeert. Nee, dit beeld zal ons nog lang heugen, maar er is meer!

Wil je wat zien van dit gigantisch grote land, dan zul je al met al aardig wat tijd doorbrengen in een of andere vorm van openbaar vervoer. Reizen per (mini)bus is de minst aangename in mijn beleving. Vrijwel alle mannen zijn namelijk zwaar verslaafd aan roken. Zodra ze een bus binnenstappen wordt de chauffeur en de naaste buren een sigaret aangeboden, want roken is iets wat je het liefst samen doet. Nog voor vertrek staat de bus al blauw van de rook. Uiteraard moet de keel tijdens en vooral voor het opsteken van zo'n stinkstok flink worden geschraapt. Omdat spugen en roken in de slaapcompartimenten van treinen is verboden, is reizen via het spoor alleen al daarom een stuk aangenamer. Het wachten is hier alleen nog op een snurkverbod....
Reizen per slaapbus is een hele bijzondere ervaring. Een dergelijke bus bestaat uit een stuk of dertig stapelbedden. Meteen na het instappen trekt iedereen de schoenen uit die -indien aanwezig- in plastic zakjes worden opgeborgen. Dit voorkomt in ieder geval dat er onaangename kaaslucht vrij komt. Roken in slaapbussen wordt helaas toegestaan, waarschijnlijk omdat de chauffeur zelf ook niet zonder peuken kan. De bedjes zijn duidelijk gemaakt voor Aziaten en dus erg krap voor westerlingen. De spijltjes die ervoor zorgen dat je er niet uitvalt drukken op bochtige wegen pijnlijk in je zij. Toch heeft het wel wat om semi-liggend het prachtige Chinese landschap aan je voorbij te laten trekken.

Buschauffeurs, taxichauffeurs en vrachtwagenchauffeurs, allemaal dragen ze witte wollen handschoenen achter het stuur. Waarschijnlijk om brandstof te besparen wordt de motor bij het minste of geringste oponthoud uitgezet. Op doorgaande wegen wordt het gaspedaal regelmatig los gelaten totdat de minimum snelheid is bereikt, pas dan wordt weer even gas gegeven. Bijzonder irritant!

Op straat en op de stoep moet je bijzonder op je hoede zijn voor de grote groep niet oplettende Chinezen. Als kippen zonder kop zwabberen ze van de ene naar de andere kant. Menigeen zal nog steeds in behandeling zijn bij een al dan niet blinde masseur (praktiserend op bijna elke straathoek) omdat hij in aanraking is gekomen met mijn schouders. Een dergelijk gedrag is eveneens in het verkeer waar te nemen. Nergens hebben wij zoveel verkeersongelukken gezien als in China. Het is misschien maar goed ook dat ze buitenlanders niet toestaan om gemotoriseerde voertuigen te besturen.

Zelfs de meest aftandse hotelkamers in China zijn uitgerust met een televisie. Zodra wij maar even in de gelegenheid zijn nestelen wij ons om 18.30 uur, liefst met een kopje thee in de handen, voor de buis. Op dit tijdstip begint op CCTV 4 het Engelstalige programma 'Dialogue', waarin dagelijks over een actueel onderwerp wordt gediscussieerd. Om 19.00 uur volgt het journaal, eveneens in het Engels. Opvallend hierbij is dat het meest slechte nieuws altijd nog een positieve draai krijgt. Zo vertelt een ontslagen ambtenaar dat hij erg blij is dat hij nu rieten manden mag vlechten. Dat hij nog maar de helft verdient als voorheen, is voor hem geen enkel probleem...... Op CCTV 5 is de hele dag door sport te zien met verrassend veel aandacht voor voetbal (Italiaans, Engels, Duits en Spaans). Mijn favorieten op dit kanaal zijn de twee blije eikeltjes die verslag doen van basketbalwedstrijden. Om beurten turen zij naar de laptop die prominent tussen beide staat opgesteld. Het is ogenschijnlijk zo intrigerend dat ik mij altijd afvraag of de heren niet stiekem staan ingelogd op een XXX-rated website. Naast voetbal en basketbal (NBA en CBA) is er veel aandacht voor majong, volleybal en kunstschaatsen. Het olympische drama over de jurering van het Canadese koppel is in China dan ook een hot topic.
Soapseries zijn er genoeg op tv. De intro-muziekjes van deze series klinken vrijwel hetzelfde als de tune van de Nederlandse klassieker GTST. Een groot verschil met GTST en andere Nederlandse series is wel dat de Chinese versies vrijwel allemaal afspelen in een ver verleden.

Mobiele telefonie is net als internet overal in China doorgedrongen. Zelfs in de kleinste gehuchten is er wel een garagebox waar ze mobieltjes verkopen. De gesprekskosten schijnen super laag te zijn. Bij het versturen van een sms'je krijg je zowat geld uitgekeerd. Discreet telefoneren is er overigens niet bij. De boodschap wordt -zonder overdrijven- in het mobieltje geschreeuwd. De persoon aan de andere kant van de lijn kan de boodschap waarschijnlijk zonder telefoon ook al horen. Deze eigenschap is wel zo prettig voor de altijd bijzonder nieuwsgierige omstanders. Men blijft gerust even naast de telefonerende schreeuwerd staan om maar niets van de monoloog te missen. Nog nieuwsgieriger zijn ze echter in alles wat lao wai (=vreemdelingen) doen en kopen. Als wij langs lopen zie je de blikken focussen op datgene wat wij in onze handen hebben. Wij maken regelmatig mee dat ze op een busstation op slinkse wijze naast ons komen zitten enkel om een blik te kunnen werpen op de kaartjes om zo onze bestemming te achterhalen. Bus of treinkaartjes kopen is overigens ook een heel avontuur. Netjes in een rij wachten op je beurt is er in China niet bij. Denk je aan de beurt te zijn, komt er zo'n onderkruipertje langszij en wat gebeurt er..... hij wordt nog geholpen ook door de bitse tante aan de andere kant van het loket. Dit is ons overigens maar éénmaal overkomen. Geleerd van die keer stellen wij ons sindsdien strategisch op voor het loket. Als iemand probeert voor te dringen, maken wij hem of haar verbaal duidelijk dat dit ongepast gedrag is. Heeft dat geen effect dan maken wij gebruik van ons lengtevoordeel en duwt één van ons de persona non grata, tot grote hilariteit van de overige mensen, uit de rij.
Gelukkig zijn de meeste busstations geautomatiseerd wat het voordeel heeft dat de prijs automatisch op het kaartje wordt geprint. Zo word je als lao wai in ieder geval niet teveel berekend. In de kleinere plaatsen zonder computers werkt het overigens net even anders. Met behulp van een lineaal waaruit een hap is weggehaald scheurt men daar op ingenieuze wijze het flinterdunne kaartje af tot een soort drietrapsraket. Een paar ronde voorgedrukte stempels geven het stukje papier een officieel karakter.

Wat betreft architectuur lijkt er wederom een culturele revolutie door China te woeden. Dit maal worden op grote schaal, onder de noemer 'vooruitgang', oude en karakteristieke volksbuurten gesloopt om plaats te maken voor 13-in-een-dozijn betonnen blokkendozen. Deze gedrochten worden aan de straatzijde afgewerkt met steriele witte badkamertegels.
In de steden zijn fietspaden zo breed dat het wel busbanen lijken. Naast de enorme aantallen fietsers maken ook bromfietsers dankbaar gebruik van deze stroken. Bekend met het rijgedrag van andere weggebruikers dragen zij helmen die mij het meest doen denken aan playmobiel.

Winkels zijn vaak niet meer dan garageboxen met een groot metalen rolluik aan de voorzijde. Om de aandacht te trekken staat het personeel van 'kledingwinkels' ritmisch klappend voor hun toko. Bij andere zaakjes zie je nog wel eens iemand continu door een microfoon met standaard iets teveel galm blaten.
Aan alles is te merken dat de modebewuste vrouw zich graag spiegelt aan een westerling. Grote billboards in warenhuizen tonen overwegend blanke modellen. Wenkbrauwen worden vervangen door Trijntje Oosterhuis-achtige potloodstrepen en drogisterijen staan boordevol bodylotions met 'whitening' substantie. Er is zelfs een tv-reclame waarin mensen aan het woord komen die met behulp van een pillenkuur zeker tien centimeter langer zijn geworden!
Mannen gaan overwegend gekleed in een al dan niet passend kostuum. Het met een paar steekjes vastgezette merkje op de mouw wordt vooral niet weggehaald. Ook de merkplakkertjes op brillenglazen storen de Chinezen niet.

Kortom, China is een bijzonder interessant land. Dat Chinezen er andere gewoontes op na houden maakt het reizen in dit land er eigenlijk alleen maar leuker op. Na drie maanden China is voor ons de tijd gekomen weer verder te trekken. Hopelijk zijn we snel weer in de gelegenheid om terug te keren naar het land waar een jampot met thee of heet water tot de standaard uitrusting behoort.

Terug naar boven

Over de grote en de kleine boodschap
Jinghong, 20 maart 2002 (door M)

Alle baby's en peuters in China hebben een gat in hun broek, dat wil zeggen de naden van het kruis zijn niet vastgestikt, maar zo afgewerkt dat op die plek een opening ontstaat. Gewone onderbroeken of luiers worden niet gedragen maar de lange onderbroeken, die vrijwel nooit ontbreken, zijn op dezelfde wijze afgewerkt. De kleinsten van dit enorme land lopen in feite altijd in hun blote kont.

Peuters en kleuters hoeven nooit lang te zoeken naar een toilet. Iedere straat of eigenlijk iedere open plek in de buitenlucht is er één. Zodra een kind aandrang heeft, hurkt het neer en laat de boel maar lopen. Er hoeft zelfs niets uitgetrokken te worden, want bij het hurken komt het kruis in de speciale Chinese broeken helemaal vrij.
Ook baby's worden van tijd tot tijd boven de straat gehouden, waarbij de vader of moeder een sissend geluid maakt. Het is verbazingwekkend hoe weinig het mis gaat zonder luier. Zelfs de allerkleinsten hebben vrijwel nooit een natgeplaste broek. Of de baby'tjes weten het al heel jong aan te geven of de moeders voelen perfect aan wanneer het weer tijd is de kleintjes boven de stoep te houden. Regelmatig komt het voor dat een baby'tje nadat het nog maar net op de rug van de moeder is gebonden er snel weer afgehaald wordt. En met resultaat! Dat de kleintjes het tijdstip nog niet zo goed kunnen timen, is te merken in lange afstandsbussen. Het is net ná de plasstop dat de kleine moet. De moeder blikt of bloost er dan niet voor hem of haar boven het gangpad te houden.....
Er zijn natuurlijk wel openbare toiletten in China. Dat kinderen het zo lang mogelijk uitstellen hun behoefte daar te doen, is heel begrijpelijk.
Er zijn drie typen toiletten te onderscheiden. Wat het minst voorkomt en waar buitenlanders zich het meest prettig bij voelen is het porseleinen hurktoilet met spoelknop. Meestal zijn dergelijke toiletten van elkaar gescheiden door muren en een deur. Weinig verschil dus met de westerse variant, behalve -inderdaad- de houding. Bij de andere twee typen zijn er nooit deuren aanwezig. De muurtjes, die dan meer op schotten lijken, zijn zo laag dat je elkaar net niet kan zien zolang je gehurkt bent. Maar bij het optrekken van je broek kan je elkaar leuk gedag zeggen. Het tweede type toilet is niets meer dan een gleuf in het beton waarboven gehurkt moet worden. Onder het gat is meestal een soort van glijbaan gemaakt. Omdat hier geen doorspoelmogelijkheden zijn, is altijd te zien wat je voorgangers geboetseerd hebben. Als laatste het toilet met de automatische spoelfunctie. Bij dit type hurk je niet met het gezicht naar voren, de richting zoals gewoon bij westerse toiletten, maar een kwart slag gedraaid. Alsof je met z'n allen in de trein zit, maar gelukkig wel met muurtjes ertussen. Ook hier is het toilet zelf niet meer dan een gleuf in de vloer, vaak keurig betegeld. De gleuven van de verschillende toiletten komen allemaal uit op dezelfde geul. Erg belangrijk is een strategisch juiste plek uit te kiezen, want op gezette tijden -en dat kan net zijn wanneer jij erboven hangt- stroomt er een flinke golf water door de geul. Niets walgelijker dan al die drollen van anderen onder je langs te zien drijven.
Maar het kan nog erger. Het kan namelijk voorkomen dat de automatische spoelfunctie het al een tijd niet meer gedaan heeft en dat zelfs Chinezen de geulen te vies vinden om erboven te hangen. Voor hen is dan de oplossing om te hurken in het gangetje vóór de toiletten. Onbeschrijflijk smerig wat je dan aantreft. En het lijkt nog wel erger wanneer je dergelijke toestanden niet verwacht, bijvoorbeeld als de w.c.-aanduiding op een fris witbetegeld gebouw staat of als er bij de ingang een toiletjuffrouw zit. Voor iets anders dan geld innen is zeker geen tijd!
Dat Chinezen anders denken over privacy is wel duidelijk met de lage muurtjes tussen en het ontbreken van deuren voor de toiletten. En het gaat zelfs nog een stapje verder. Op het moment dat er meer mensen zijn dan w.c.'s blijft men niet buiten wachten, maar posteert men zich pontificaal voor de toiletten zodat goed bekeken kan worden wat een ander daar zoal doet.
Nee, het is zeker geen pretje gebruik te moeten maken van het openbaar toilet in China. De kleintjes van dit enorme land hebben dat goed bekeken.

Terug naar boven

Chinees nieuwjaar
Kunming, 12 februari 2002 (door M)

Aan het eind van de middag is het ongelooflijk stil op de anders zo drukke wegen van Kunming. Een enkele bus rijdt z'n route en twee straatvegers hebben nog een klus te klaren. De meeste winkels en restaurants waar we langs lopen zijn gesloten. Dit is precies waar een Nederlander, die al meerdere jaren samen met zijn Chinese vrouw een restaurant in deze stad runt, ons voor gewaarschuwd had. Chinees nieuwjaar wordt vooral thuis gevierd. Gelukkig vinden we op deze oudejaarsavond nog wel een eettentje waar we terecht kunnen.

Omdat we gehoord hebben dat er om 21.00 of 22.00 uur mogelijk vuurwerk wordt afgestoken op het Dongfengplein, lopen we er aan het begin van de avond naar toe. De fonteinen zijn fel verlicht en zorgen voor een steeds wisselend spektakel van waterstralen. Er zijn al behoorlijk wat mensen. De meesten hebben zich voor de gelegenheid keurig aangekleed. Veel vrouwen lijken net van de kapper te komen met strak opgestoken haar. Peuters en kleuters zijn gekleed in speciale gewatteerde pakjes, vaak van rode zijde. Dit is blijkbaar zo'n moment waarop je vereeuwigd moet worden met de fonteinen op de achtergrond. Meerdere fotografen promoten zichzelf met eerder genomen prentjes. Stelselmatig slaan ze ons daarbij over; het is bekend dat buitenlanders zelf wel een camera meeslepen. Chinezen geven er de voorkeur aan vooral niet te lachen voor de foto, maar poseren wel graag. Het Dongfengplein is een keurig aangelegd en onderhouden plein, maar mist mijn inziens twee belangrijke zaken: bankjes en drankjes. Behalve wat ballonverkopers, die af en toe door politie-agenten worden weggestuurd en net zo snel weer terug zijn, is er geen ambulante verkoop.
We worden aangesproken door een toerist in eigen land, een Chinees uit de buurt van Shanghai. Samen met zijn vrouw en dochtertje is hij tien dagen aan het toeren. Ook hij heeft gehoord van mogelijk vuurwerk, maar zelfs als je het Chinees machtig bent, kan je daar blijkbaar geen zekerheid over krijgen. Zittend op het smalle randje van een plantenbak praten we over verschillende zaken. Zo snapt ook deze Chinees niet dat wij het echt leuk vinden om naar markten in kleine dorpjes, waar verschillende minderheden op af komen, te gaan. Hij adviseert ons toch vooral de standaard toeristenattracties van de provincie Yunnan te bezoeken, zoals ook hij dat gaat doen. Wij merken dat steeds meer Chinezen het belangrijk vinden Engels te leren spreken. Deze man vertelt ons dat zelfs zijn 6-jarige dochtertje al wat Engelse les krijgt van haar moeder en dat er VCD's bestaan waarmee de kleine spelenderwijs Engels leert. Engels is belangrijk, want 'China is opening up'. Om 22.00 uur is er nog altijd geen vuurwerk te zien. De familie uit de buurt van Shanghai vindt het te laat worden en vertrekt naar hun hotel. Een half uur later is duidelijk dat de meeste mensen er niets meer van verwachten; het plein stroomt leeg. Wij gaan ook maar.
Vanaf onze hotelkamer op de vijfde verdieping kunnen we om 24.00 uur wat vuurwerk zien, maar we zijn toch licht teleurgesteld. Dit is toch China?!

De volgende dag, nieuwjaarsdag, brengen we een bezoek aan Yuantong Si, de grootste buddhistentempel van Kunming. De stadsbussen zijn overvol en het is nog drukker dan anders op straat. Chinezen vierden nieuwjaar toch binnenshuis? In de buurt van de tempel is het nog drukker. Zij aan zij staan stalletjes die wierook in de kleuren roze en geel, kaarsen en opgevouwen 'slingers' gemaakt van crêpepapier verkopen. We sluiten aan achter de horde mensen die bij de poort staat. Direct na de entree is er over de volle breedte een trap naar beneden, bezaaid met afval. Nog staande op de trap scheuren de mensen de zojuist gekochte pakken wierook open, halen er een paar stokjes uit en gooien de rest van het pakket, vaak met het plastic pakpapier er nog omheen, op een zeker twee meter hoge berg. De achterliggende gedachte van deze actie is ons volkomen onduidelijk. We hopen maar dat die berg niet in de brand gestoken wordt. De rook, die daardoor zou ontstaan, zou het voorjaarszonnetje gegarandeerd verduisteren.
Ook vandaag hebben de meeste mensen zich extra netjes aangekleed. Wel is duidelijk te zien dat er al een nachtje is geslapen op de opgestoken haren. Voorbij een tempeltje, waarin een groot beeld van Shakyamuni *) is geplaatst, staat een houten rasterwerk. Met de handen gevouwen om de wierook maakt men drie buigingen in alle vier de windrichtingen. Vervolgens worden de stokjes -niet aangestoken- in het raster geklemd. Pas een heel eind verderop, voorbij de vijver waarin enorme goudvissen en schildpadden van allerlei formaat rond zwemmen, wordt wierook gebrand. Zonder enige vorm van ceremonie wordt de wierook aangestoken en in grote tonnen gegooid. De warmte die daardoor ontstaat is tot op meters afstand te voelen.
Er komt geen eind aan de stroom mensen. We schuifelen met de menigte mee naar de uitgang. Door middel van hun offeracties zullen zij nu nog meer hopen op een goed nieuwjaar. De vele sloebers die zich buiten de poort hebben verzameld, zullen die hoop al lang opgegeven hebben. Zij gaan slechts voor een aalmoes om de dag door te komen.

NB. Mooi vuurwerk en de speciale drakendansen, zoals we die kennen van de televisie, zijn dan wel aan ons voorbij gegaan, maar nog weken na het Chinees nieuwjaar konden we meegenieten van harde knallers. In alle kleine dorpjes waar we kwamen lag vuurwerk op de toonbank en blijkbaar mocht er verkocht worden zolang de voorraad strekt.

*) Shakyamuni is de naam waaronder Siddharta Gautama, de grondlegger van het buddhisme, bekend stond bij zijn volgelingen.

Terug naar boven

Lawaai op een boot
Yangshuo, 6 maart 2002 (door M)

Na zo'n anderhalf uur varen stevent de boot af op de linkeroever. Dit is zeker het punt waar de boot gaat keren, denk ik bij mezelf. Tot mijn grote verbazing wordt de loopplank uitgelegd. De 'boatlady', een forse Chinese met kort geknipt haar van midden 40, maakt drukke gebaren waaruit ik afleid dat we van boord moeten. De loopplank maakt een hoek van 45 graden ten opzichte van de boot en steekt voor een groot deel in het water. Mezelf kennende zijn dat te veel redenen om niet droog aan wal te komen. De overige passagiers lopen al door het gras. De boatlady wil ook mij daar blijkbaar heel graag hebben. Om haar gebaren kracht bij te zetten roept ze 'police, police'.

Boottochten over de Li-rivier zijn erg populair. Het gebied tussen Guilin en Yangshuo wordt door de Chinezen aangeduid als het 'mooiste ter wereld', waarmee ze eigenlijk bedoelen 'het mooiste van China'. De beste uitzichten zijn,naar men zegt, tussen de dorpjes Xingping en Yangti. Aanleiding voor ons om een trip tussen deze twee dorpjes te maken.
Aan het begin van de tocht moest iedereen die zich op het dek of op het dak van de kajuit bevond naar binnen. Na de eerste stop was het weer toegestaan om naar buiten te gaan.

Om mijn goede wil te tonen pak ik ook nu mijn tas en ga in de kajuit zitten. De boatlady blijft pogingen doen mij van de boot af te krijgen, maar ik pieker er niet over. Na een minuut of 10 komen de andere passagiers, vier Chinese toeristen, weer aan boord, wordt de motor gestart en varen we weg. Dat maakt het voor mij nog onbegrijpelijker waarom we persé de boot af moesten.
De boatlady en de kapitein blijven ons vriendelijk bejegenen, maar door het taalverschil kunnen ze ons geen duidelijkheid verschaffen. Terug in ons hotel weet de receptioniste ons te vertellen dat we illegaal gevaren hebben. 'Lao wai' (=buitenlanders) behoren dure toeristenboten te nemen. Meegaan op een transportboot met de plaatselijke bevolking is niet toegestaan. Op bepaalde plekken op de rivier voert de politie controles uit. En daarom mochten wij af en toe niet duidelijk zichtbaar zijn!

Terug naar boven

O'clock room
Kaili, 22 februari 2002 (door M)

Net wanneer ik heerlijk ontspannen op bed lig, gaat de telefoon. Een waterval van Chinese woorden daalt op me neer. Ik snap er helemaal niets van. Op het moment dat de persoon aan de andere kant van de lijn even pauzeert om adem te halen, neem ik mijn kans waar en zeg gauw 'wo fingbudong' (=ik versta u niet). Er volgt wat gestamel, dan een duidelijk 'sorry' en de verbinding wordt verbroken.
Niet veel later wordt er op de deur geklopt. Het is de piccolo van het hotel. Hij heeft me heel wat te vertellen. Ik herken aan zijn stem dat hij het was die net gebeld heeft. Blijkbaar hoopt hij dat ik wel Chinees versta als hij de boodschap persoonlijk brengt.

Ook een paar dagen eerder hebben wij in dit luxe hotel overnacht. Het is momenteel vrij koud in dit deel van China -de thermometer komt niet boven de 10 graden Celsius- en dat betekent vooral constant koud. Budgethotels hebben geen verwarming en net als in restaurants worden ramen en deuren vooral wagenwijd open gezet. Het is dus nergens behaaglijk, behalve......... als je kiest voor een wat duurder hotel. Tot onze verbazing kregen we, zonder er enige moeite voor te doen, 50% korting op de prijs van een 'standard room' en betaalden 120 yuan voor een gerieflijke kamer.
Terug in Kaili verheugden we ons op opnieuw een nachtje in Hotel Guotai. Dit keer verstond het personeel achter de receptie geen woord Engels. Ook de paar woorden Chinees die ik machtig ben leken ze niet te begrijpen. Ik refereerde aan ons eerdere bezoek en de toen betaalde prijs. Heel vreemd vonden we het dat er vervolgens een nota opgemaakt werd met een prijs van maar 60 yuan.

Omdat ik de piccolo nog steeds niet begrijp, ga ik maar met hem naar beneden. Het mutsje achter de receptie, geen naam op haar badge maar slechts een nummer, zoals gebruikelijk in China, staat vriendelijk te glimlachen, maar helaas verstaan ook wij elkaar niet. We komen geen stap verder tot de piccolo gebaart om achter de balie te komen. Daar staat een pc met een vertaalprogramma! Het mutsje lijkt er niet mee om te kunnen gaan. De piccolo daarentegen, van wie je dergelijke werkzaamheden niet zou verwachten, begint driftig te tikken. Chinezen maken gebruik van een universeel toetsenbord, zoals ook wij dat kennen. Om hun karakters te vertalen wordt het Pinying gehanteerd, het systeem om Chinese tekens fonetisch te spellen. Zodra de piccolo een paar letters heeft getypt, verschijnt er een schermpje met mogelijke karakters waaruit hij kan kiezen. Wanneer hij klaar is met zijn zinnen, de linkerhelft van het beeldscherm is dan gevuld met Chinese karakters, klikt hij op 'vertalen' en rechts verschijnen Engelse zinnen. Hele aparte Engelse zinnen, zoals 'How long do you live in this building' en 'The building price of this wine shop is 120 yuan per night'. Wat ik al vermoedde wordt op bijzondere wijze bewaarheid. We hebben te weinig betaald voor de kamer. Voor nog eens 60 yuan mogen we blijven. Ik hou me op de vlakte en gebaar dat ik dit eerst moet bespreken.

Pok is nog maar nauwelijks bijgepraat als er op de deur geklopt wordt. Het is de manager! 'You check out now', stamelt hij. Nee, zeg ik, we willen hier slapen. En ik laat de recu zien van de betaalde 60 yuan. Pas dan begrijpen we echt wat er aan de hand is wanneer de manager antwoordt dat 60 yuan de prijs is voor een uur. Een hele nacht kost toch echt 120 yuan. We barsten in lachen uit. We hebben dus betaald voor de o'clock room, een term die we eerder op prijslijsten zijn tegen gekomen, maar die niet vermeld was bij dit hotel.

Terug naar boven

Gezelligheid onderweg
Kaili, 14 februari 2002 (door Rob)

We zitten in de trein van Guiyang naar Kaili, een plaatsje in het zuidoosten van de provincie Guizhou. Voor het eerst in China hebben we 'hard seats' genomen die overigens comfortabeler zijn dan de benaming doet vermoeden. Desalniettemin is mijn lichaam na twee uur onderweg te zijn toe aan wat beweging. Ik loop in de richting van de volgende coupe waar luide muziek vandaan komt.

Deze coupe is vrij leeg. De overtrekken van de stoelen hebben een andere kleur dan in ons rijtuig. Aan een grote tafel zitten zes vrouwen een soort dominospel te spelen. Vlak daarachter zit een man onderuit gezakt naar de televisie te staren. Als ik dichterbij kom zie ik dat hij een microfoon in zijn handen heeft. Dit kan niet waar zijn, denk ik bij mezelf. Ik ben getuige van een ouderwets gezellige karaoke uitvoering. Nog voordat het liedje is afgelopen breekt hij het af en zapt naar een volgend nummer op de VCD. Een klein vrouwtje heeft in de tussentijd ook een microfoon gepakt. De Chinese Frans Bauer in duet met Marianne Weber. Het begin is aarzelend maar gaandeweg krijgen ze de smaak te pakken. Er zit zoveel galm in de microfoons dat het lijkt alsof ze in een grote lege ruimte staan. Als het duo mij ziet staan, word ik uitgenodigd om ook een liedje ten gehore te brengen. Ik wijs op de Chinese karakters waaruit de tekst op het beeldscherm bestaat en maak hen duidelijk dat ik deze niet kan lezen. Gelukkig wordt dit excuus aanvaard.

Dan word ik aangesproken door een zeventienjarig meisje. Ze spreekt een beetje Engels. Haar moeder werkt in de trein wat goed te merken is. Al het treinpersoneel dat door de wagon komt schuift uit purenieuwsgierigheid even bij ons aan. Ze reist vandaag voor de lol mee methaar moeder. Vanwege het Chinese Nieuwjaar heeft ze nog een paar weken vakantie en wat is er nou leuker dan treinen (?!). Ze wil graag dat ik mijn land 'introduceer'. Als ik wat algemeenheden over Nederland heb verteld, vraagt ze of ik het goed vind als ze een liedje voor me zingt. Ik ben met stomheid geslagen. Het wordt een liedje van Celine Dion waar ik overigens weinig van versta. Frans en Marianne hebben het volume van de geluidsinstallatie zodanig opgevoerd dat het lijkt alsof de onverstoorbare Celine zit te playbacken..
Op haar verzoek geef ik ons emailadres. Dan zegt ze plotseling: "we praten verder als mijn Engels beter is". Een mooiere afsluiting had ik niet kunnen verzinnen.


Terug naar boven